Pablo Tomé - 36 DISPAROS

 

Recordo unha película que vin, alá polos anos setenta, na que o protagonista tiña unha patoloxía de nacemento: o seu ollo era capaz de fotografar o que lle interesaba.

Eu iniciaba entón a miña vida fóra da casa dos meus pais e quería facerme adulto, pero dubidaba entre a arquitectura e as belas artes. Á empresa constructora do meu pai víñalle mellor o primeiro pero, el, coa súa xenerosidade sen límites, antes de irme a estudar a Madrid regaloume dúas estatuas e un cabalete para que aprendese a trazar liñas no aire e fosen estas as que me indicasen o camiño.

Quíxeno todo xa que pronto comprendín que, como o protagonista daquela película, o debuxo axudábame a entender o mundo, a apresalo na miña cabeza para logo converter o visto en arquitectura.

E desde entón, como na lenda de Ariadna, vou recollendo o fío nos meus cadernos buscando ao meu pai que me deixou só no labirinto coa máquina do meu ollo que tamén ten un carrete de 36 negativos.

E así eu vouno buscando.